Koştur..koştur..

Nereyee,niye,neye..???? Habire bir telaş koşturma.. Nedir bu yaaa...Bugün bu saate kadar yaptıklarımı anlatsam anlatırken yorulurum susayım en iyisi..

Kendime tek iyiliğim bugün Dr. da bekleme  odasında 5-10 sayfa kitap okumak oldu.. Onun dışında ordan oraya yaprak gibi savruldum..Şimdi oturdum bir nefes şükür.. Sobamızı yaktım.. Sakinlik vakti...

Kimin hayatı kime göre güzel , iyi ya da kötü.. Sevilirmi bu telaş,koşturma yoksa sakinlikmi iyi gelir insana.. Her ikiside lazım bünyeyede sırasıyla dozuyla..

Bu sabah bana angarya işlerden birini halletmek için Türk konsolosluğundaydım.. Yanımdaki kadına istemeden kulak misafiri oldum.. Almanyada doğup büyümüş fakat evlenip  Türkiyeye yerleşecekmiş yanındaki kadına anlatıyor.. Türkiye şöyle rahat böyle güzel,insanlar gülebiliyor,işten gelip parklara şuraya buraya gidiyor.. Almanyada herkes suratsız,yorgun , birşeye zaman yok dedi.. Ben şok halde dinledim ve kendimi cimcikledim sus sezo dedim.. Bu ara kendime sakin kalmak için terapi yapıyorumda .. Sustum gerçekten.. Yalnız kafamda konuşup durdum.. Bakış açısı nasılda farklı her insanda, ya da yaşadığın ortama göre şekilleniyor.. Bana göre tam tersi.. Yaşadığım yer Almanya cennet benim için.. Heryer meyve ağaçları,yeşillik,sakinlik,trafik yok ,gürültü yok,işten gelince nebille yürüyüşler yaparız.. Bu ara hariç ama her daim kahkaham mevcut.. Türkiyede kızkardeşim kızlarını bebek arabasıyla zoraki gezdirecek yer buluyor.. Kıyas,küçümseme değil ama beni şaşırtan aynı yerde yaşadığım bir insanın yaşadığım yeri cehennem gibi anlatması oldu.. Enteresan.. Tamam bugünkü gibi benimde telaşlı,yoğun koşturduğum günler var ama azami..Demekki sevmek,mutlu olmak yere göre değil insanın kafasında ,düşüncesinde..Bilemedim açıkçası..

Hepsi hepsi bir nefeslik yaşamda sakinlik bana en iyi gelen şey onu biliyorum ama ..

Gülmek..

Biraz önce aynaya baktım; kendimden korktum.. Surat beş karış,saç baş dağılmış, kasvetli,ağrılı bir hal

Sinir oldum bu halime.. Eski resimlerime baktım.. Ne kadar güzel gülermişim.. Çok değil 1-2 ay önce kahkahamdan bademciklerim görünürmüş,32 dişim tam tekmil kadrajda her daim.. Şimdi .. Şimdi bir tebessümü esirgiyorum kendimden..

Sebep sadece ağrım değil, bazen birşey vardır elle tutulan ama derinlerde bin sebep vardır hüzne boğan.. Geçen seneye kadar defterlere yazardım derdimi, kederimi, beni üzenleri.. Aylar geçip okuyunca dertlenirdim yine.. Kendime söz verdim.. Beni üzen anı, hatıra,söz, davranış yanıma yöreme uğramayacak.. Tıpkı biraz önce gülen resmime baktığımda mutlu olduğum gibi beni gülümsetecek anıları heybemde taşıyacağım her daim..

Dün mimi kaçırdı beni kahve içmeye gittik.. Senin sorunun çok soruyorsun abla dedi.. Neden, niye,niçin?? Öyle kabul et öyle.. Kabul edince çoğu şeyi hayat dahada kolaylaşacak inan dedi.. Bunu ben bilmiyormuyum tabiiki evet.. Ama sanırım bu ara canımı acıtmak işime geliyor.. Halbuki ne gereksiz.. Bedenim zaten acıyla yoğruluyorken ruhuma niye acı çektiriyorsun be sezo ..

Gülerken güzelmişim.. Ben güleyim en iyisi.. Sormayayım,sorgulamayayım, insanları olduğu gibi kabul edeyim..Belkide iki günlük ömrüm varken hayatımı zehir etmeyeyim.. 

Gülmek güzeldir ben güzelliği seçeyim..

Soru işaretleri...

Hayatta en nefret ettiğim şey belirsizlikti.. Rabbim beni 2 aydır bununla sınıyor....
Alman disiplinimi bilmem ama 18 yıldır almanyada yaşamamın etkisi vardır tabiki planlı programlı olmamın.. Düşünüyorumda yok burada yaşamamdan değil ben karakter olarak hep böyleydim.. Planımı yapar, hedefimi seçer ve ona ulaşana kadar canla başla mücadele ederdim .. Ne maddi ne manevi engel tanımadan koş sezen hadi yaparsın derdim...
Ama şimdi 2 aydır tıkandım.. Hastayım.. Kolum ağrıyor ve 2 aydır kimse neyim var bilmiyor.. Son 3-4 güne kadar moralim iyiydi sabır sezen diyordum.. Ama işleri çığrından çıkardım estim ,gürledim ,ağladım,zırladım,isyan ettim.. Şımarıklık belki yaptığım.. Kendimi kapadım , konuşmadım,gülmedim ,ses etmedim.. Tipik sezen.. Acım varsa psikolojik yönden iyi değilsem kendimi kilitleyip anahtarı yutuyorum.. Kimseyi yanımda yöremde istemiyorum.. Kendim yaşayıp atlatmam gerekiyor.. Yardım etmek isteyenleri kovuyorum, kırıcı olabiliyorum inanın elimde değil .. Bununda mutlaka psikolojik bir açıklaması vardır ama böyleyim işte..
6 mayısta hastaneye yatacağım.. Şu an tek bildiğim bu.. Sonrası koca bir soru işareti????
Temmuzda türkiyeye gidecekmiyiz ?? Bahçemizi bitirebilecekmiyiz?? İşe başlayabilecekmiyim ?? Nebilin kalbi ne durumda ?? Hiçbirşeyin cevabını bilmiyorum..
Aslında bu bana bir sınav sanırım.. Şu anı yaşayıp 1 saniye sonrasını bile bilmediğimiz dünyada ben 1-2-3-4 sene sonrasının planını yapan bana sen aciz bir kulsun .. Dur ve bekle diye mesaj veriyor allahım.. Arkadaşlarım , kardeşim, annem hele dur sezo o gün gelsin bakarız derlerdi bana hep .. Bende şımarık halde aaa gelir tabii
Biz niyetimizi edelimde der gülerdim.. Niyette etsen olmazsa olmazmış işte .. Al sana.. Haa derdim aman plan bile yapamıyorum ,tatilim araya gidecek şu bu değil .. Sağlığım derdim,bugüne kadar çok büyük düşünüp kendimi bilmezliğim.. Bir söz vardır "böbürlenme padişahım senden de büyük allah var" hep kullandığım kendini beğenmiş insanlara söyleyip durduğum laf.. Kendime de söylemeliymişim .. Öğrendim, tevekkül etmeyi,sabretmeyi,şükretmeyi daha da yoğun öğrendim.. Şu an sahip olduğumuz ne ise darmadağın olması 1 saniye.. Yaşadım ..
Şimdi tek duam sağlığım yerine gelsin.. Gerisi neyse yazılan alnıma yaşayacağım.. Bekleyip göreceğim.. İş kii allah ölüm acısıyla sınamasın bizi...
Yanımda benimle susanlardan da allah razı olsun...