Hayat..

1 haftadır ölümü izliyoruz tv dan.. Arkalarında kalan insanlaramı gidenleremi hangisine üzüleceğimi bilemeden.. İçim yanıyor kelimenin tam anlamıyla.. Elden dua etmekten başka birşey gelmiyor,çaresizlik ,yetersizlik.. 300 kişi öldü diyorlar .. İnanmak istiyor insan .. Umarım daha fazla değildir diyorum bu bile azmı diyerek.. 

Selin hayatı irdeliyor.. Öleceksek niye yaşıyoruz,beni okul bu ara mutsuz ediyor niye gideyim belki 1 dk sonra öleceğim ve  mutsuz ölmüş olacağım diyor.. Kafasında sürüyle soru.. Elimden geldiğince cevapladım,konuştuk,gülüştük.. 14 yaşında çocuk niye ölümü düşünsün dedim Nebile.. Güldü ergenlik dedi.. Ben gülemedim.. Bugün bir yazı okudum.. Çocukları kendi yalanlarımızla büyütüyoruz diyordu.. Hediye gelen birşeyi dürüstlükle beğenmediğini aa ayıp kızım diye asıl düşüncesini bastırmak yalana teşvik diyordu yazan.. Biz bir yandan dürüst olun doğru konuşun derken ; öte yandan karşısındaki

üzülmesin diye yalanı teşvik ediyoruz.. Canım acıdı çünkü bende yapıyorum kızlarıma.. Yemeği beğenmedilersede aa kızım ayıp ama !! Niye ayıp ,söylesin .. Şimdi okuldan gelsinler ilk diyeceğim bu olacak.. Ne beni ,ne başkasını üzmemek için yalan konuşmasınlar.. 

Anneyim ama bende çocuğum.. Zaman geçtikçe onlar büyüdükçe sorularıda ,sorunlarıda büyüyor ve ben bazen kendimi çok yetersiz hissediyorum. Daha çok okumak onları doğru insan olarak yetiştirmek istiyorum.. Bu ara zorlanıyorum ; çünkü onlar iki kültür arasında yaşıyorlar.. Görüş farklıllıkları,zıtlıklar yoğun .. Onlarada hakveriyorum. Yeri geliyor ben kalıplarımı kırıyorum,bazende onlar bir adım gelip isteklerinden ödün veriyor.. Umarım bu dönemi kazasız belasız atlatırız.. 

İnsan olmak bu HAYAT ta kolay ama zor..